దైవత్వంతో మమైకం

దైవత్వంతో మమైకం

(సి.హెచ్.ప్రతాప్)

 

ఈ అనంతమైన విశ్వంలో జీవం అనేది ఒక అద్భుతమైన పరమాత్మ ప్రక్రియ. పుడమిపై సంచరించే ప్రతి జీవి, అది అతి సూక్ష్మమైన కీటకం కావచ్చు లేదా అత్యంత మేధస్సు కలిగిన మానవుడు కావచ్చు, ప్రతి అణువూ ఆ దైవత్వపు కాంతితోనే నిండి ఉంది. మనం సాధారణంగా దేవుడు ఎక్కడో ఆకాశంలోనో లేదా దేవాలయాల్లోనో ఉంటాడని భావిస్తుంటాం, కానీ నిశితంగా పరిశీలిస్తే సృష్టిలోని ప్రతి ప్రాణి ఆ పరమాత్మ యొక్క ప్రతిరూపమేనని అర్థమవుతుంది. ఈ భూమిపై జీవిస్తున్న ప్రతి జీవిలోనూ ఒకే రకమైన ప్రాణశక్తి ప్రవహిస్తోంది. బాహ్యంగా కనిపించే రూపాలు, స్వభావాలు వేరైనా, అంతర్గతంగా ఉన్న మూల చైతన్యం మాత్రం ఒక్కటే. ఈ సత్యాన్ని కేవలం పుస్తకాలు చదవడం ద్వారానో లేదా ఇతరుల మాటలు వినడం ద్వారానో అర్థం చేసుకోవడం సాధ్యం కాదు; దానిని మన స్వంత అనుభవంలోకి తెచ్చుకోవడమే అసలైన ఆధ్యాత్మికత. ప్రతి ప్రాణిలో ఉన్న ఈ దైవత్వాన్ని గుర్తించకపోవడానికి ప్రధాన కారణం మన చుట్టూ ఉన్న అజ్ఞానపు పొరలు మరియు నిరంతరం అలజడితో ఉండే మనస్సు. ఈ గందరగోళాన్ని తొలగించి, మనలో నిగూఢంగా ఉన్న ఆ దివ్యత్వాన్ని దర్శించుకోవడానికి 'ధ్యానం' ఒక శక్తివంతమైన సాధనంగా పనిచేస్తుంది. ధ్యానం అంటే ఏదో మతపరమైన ప్రక్రియ కాదు, అది మనల్ని మనం కలుసుకునే ఒక మార్గం. మనం కళ్లు మూసుకుని, శ్వాసపై ధ్యాస నిలిపి అంతర్ముఖులైనప్పుడు, క్రమంగా మన ఆలోచనలు సద్దుమణిగి ఒక ప్రశాంత స్థితి ఏర్పడుతుంది. ఆ నిశ్శబ్దంలోనే మనకు మన అసలైన స్వరూపం సాక్షాత్కరిస్తుంది. నేను కేవలం రక్తం, మాంసంతో కూడిన శరీరాన్ని మాత్రమే కాదు, నాలో ఒక అఖండమైన జ్యోతి వెలుగుతోందని ధ్యాన సాధన ద్వారా అనుభూతి చెందుతాము.

ఒకసారి మనలో ఉన్న దైవత్వాన్ని మనం అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్న తర్వాత, ఎదుటివారిలో కూడా అదే దైవత్వం ఉందనే స్పృహ కలుగుతుంది. "అందరిలో ఉన్నది నేనే" అనే అద్వైత భావన మనలో కరుణను, ప్రేమను పెంపొందిస్తుంది. ఒక ఆత్మజ్ఞాని దృష్టిలో మనుషులు, పక్షులు, జంతువులు, చెట్లు అన్నీ సమానమే. ఈ స్థితికి చేరుకున్న వ్యక్తి ఏ ప్రాణిని కూడా హింసించలేడు, ఎవరినీ తక్కువ చేసి చూడలేడు. ఎందుకంటే పరమాత్మ లేని చోటు ఈ సృష్టిలో లేదని అతనికి తెలుసు. ఈ అవగాహన వల్ల సమాజంలో ద్వేషం పోయి శాంతి వెల్లివిరుస్తుంది. ప్రతి జీవిని గౌరవించడం, ప్రతి ప్రాణి పట్ల మైత్రిని కలిగి ఉండటమే నిజమైన దైవ ప్రార్థన. శ్వాస అనేది మన శరీరానికి మరియు ఆత్మకు మధ్య ఉండే వంతెన. ధ్యానంలో ఈ శ్వాసను గమనిస్తున్నప్పుడు మనం భౌతిక ప్రపంచం నుండి నెమ్మదిగా విడివడి, అంతరంగంలోని అనంత శక్తితో అనుసంధానం అవుతాము. ఈ అనుసంధానమే మనలోని అజ్ఞానాన్ని హరించి, జ్ఞానోదయాన్ని కలిగిస్తుంది. అప్పుడు మనకు ప్రతి పువ్వులో దేవుడు కనిపిస్తాడు, ప్రతి పక్షి గొంతులో పరమాత్మ నాదం వినిపిస్తుంది. ప్రకృతిలోని ప్రతి కదలిక ఒక దైవిక నృత్యంలా అనిపిస్తుంది.

నేటి యాంత్రిక జీవనంలో మనిషి తన మూలాలను మర్చిపోయి పరుగెత్తుతున్నాడు. బాహ్య ప్రపంచంలోని సుఖాల కోసం వెతుకుతూ, తన లోపలే ఉన్న అనంతమైన ఆనంద నిధిని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నాడు. అయితే ప్రతిరోజూ కొంత సమయం ధ్యాన సాధనకు కేటాయించడం ద్వారా ఈ అశాంతి నుండి బయటపడవచ్చు. ధ్యానం మనల్ని వర్తమానంలో నిలుపుతుంది. ఆ వర్తమాన క్షణంలోనే దైవత్వం దాగి ఉంది. మనం మనస్సును ఎంతగా పరిశుద్ధం చేసుకుంటే, అంత స్పష్టంగా మనలో ఉన్న పరమాత్మ తత్వాన్ని దర్శించగలము. సకల ప్రాణకోటి పట్ల అపారమైన ప్రేమను కలిగి ఉండటమే దైవత్వం యొక్క అసలైన లక్షణం. మన చుట్టూ ఉన్న వ్యక్తులు చేసే తప్పులను క్షమించడం, అవసరమైన వారికి సహాయం చేయడం ఇవన్నీ కూడా మనలో దైవత్వం మేల్కొంటుందనడానికి నిదర్శనాలు. ఆత్మవిజ్ఞానం కలిగిన వ్యక్తికి ఈ ప్రపంచం ఒక పెద్ద కుటుంబంలా (వసుధైక కుటుంబం) కనిపిస్తుంది. ఆ సత్యాన్ని అనుభవానికి తెచ్చుకున్నప్పుడే మానవ జన్మ సార్థకమవుతుంది. ఈ భూమిపై ఉన్న ప్రతి జీవి దైవస్వరూపమే అని గుర్తించి, ఆ దైవత్వంతో మమేకమై జీవించడమే సృష్టి యొక్క పరమార్థం. ఈ ఎరుకతో జీవించినప్పుడు దుఃఖానికి చోటు ఉండదు, కేవలం పరమానందం మాత్రమే మిగిలి ఉంటుంది.

***