తేనెను తేగా బోవలె

 తేనెను తేగా బోవలె

- ఆచార్య  తాడేపల్లి పతంజలి

అవతారిక

ఈ కీర్తనలో అన్నమయ్య ఒక చెంచెత (గిరిజన యువతి) రూపంలో ఉన్న జీవాత్మను, శ్రీవేంకటేశ్వరుడనే పరమాత్మను వర్ణించారు. లోకరీతిని అనుసరిస్తూనే, స్వామిని ఆటపట్టించే సాకుతో భక్తి పారవశ్యాన్ని ఈ పదంలో వ్యక్తపరిచారు.

---

పల్లవి:

తేనెను తేగా బోవలె - తెరువియ్యరా

ఆనలు బెట్టకురా! మా - యమ్మ వినీనీ

తాత్పర్యము:

"ఓ స్వామీ! నేను అడవికి వెళ్లి తేనె పట్టు తీసుకురావాలి, నా దారికి అడ్డు పడకు, దారి వదులు. నా మీద ఒట్టు వేయకు, అనవసరంగా నన్ను ఆపకు. మనం ఇలా ఉండటం మా అమ్మ చూస్తే వింటుంది (కోప్పడుతుంది)."

విశేషాలు:

ఇక్కడ 'తేనె' అనేది భగవంతుని నామస్మరణలోని మాధుర్యానికి సంకేతం. ఒక సామాన్య చెంచెత భాషలో అన్నమయ్య లౌకికమైన భయాన్ని, భక్తిలోని ఆతురతను మేళవించారు.

మధుర భక్తి అంతరార్థం:

జీవాత్మ పరమాత్మను చేరుకోవాలనే తపనలో ఉన్నప్పుడు, ప్రాపంచిక బంధాలు (అమ్మ, నాన్న వంటి రూపకాలు) అడ్డు వస్తాయనే భయాన్ని ఇక్కడ సూచిస్తున్నారు. భగవంతునితో అనుబంధం రహస్యంగా, మధురంగా సాగాలనే కోరిక ఇందులో కనిపిస్తుంది.

---

చరణం 1:

చెట్టబట్టకురా - చెప్పిన ట్టుండరా

చెట్టు కొక రున్నారు - చెంచెతలు

పట్టపగలురా! - భయము లే దటరా?

వట్టి నేటికి రా! మా - వదిన వినీనీ

తాత్పర్యము:

"నా చేయి పట్టుకోకు, నేను చెప్పినట్టు విను. ఈ అడవిలో ప్రతి చెట్టు చాటున ఎవరో ఒక చెంచెత కాపు కాస్తూనే ఉంటుంది. ఇది పట్టపగలు, నీకు అస్సలు భయం లేదా? అనవసరంగా నన్ను పట్టుకోకు, మా వదిన చూస్తే వింటుంది సుమా!"

విశేషాలు:

చెంచెతలు ప్రతి చెట్టు దగ్గర ఉన్నారనిచెప్పడం ద్వారా, భగవంతుడు సర్వవ్యాపి అని, ప్రకృతి అంతా ఆయనే ఉన్నాడని లోకోక్తిగా చెప్పారు.

మధుర భక్తి అంతరార్థం:

భక్తుడు భగవంతునితో ఏకాంతంగా ఉండాలని కోరుకుంటాడు. కానీ చుట్టూ ఉన్న లోకం (ఇతర జీవులు/చెంచెతలు) ఏమనుకుంటుందో అనే సంకోచం భక్తి మార్గంలో ఒక దశ. 'పట్టపగలు' అనేది జ్ఞానోదయం కలిగిన స్థితిని సూచిస్తుంది.

---

చరణం 2:

మెల్లనె మాటా(డ)రా - మెడ చెయ్యి దియ్యరా

కుల్లు చెంచెతలురా - కొల్లలు కొల్లలు

చల్లుబోరాడకురా - సతులు కనేరా

అల్ల వాడుగో రా మా - యన్న వినీనీ

తాత్పర్యము:

"నెమ్మదిగా మాట్లాడు, నా మెడ మీద చేయి వేయకు. ఇక్కడ అసూయపడే చెంచెతలు చాలా మంది ఉన్నారు. నాతో ఇలా పరిహాసాలు ఆడకు, ఇతర స్త్రీలు చూస్తారు. అదిగో మా అన్న వస్తున్నాడు, చూస్తే వింటాడు."

విశేషాలు:

అసూయపడే చెంచెతలు అని అనడంలో.. భగవంతుని అనుగ్రహం కోసం పోటీపడే ఇతర భక్తుల గురించి పరోక్షంగా ప్రస్తావించారు.

మధుర భక్తి అంతరార్థం:

పరమాత్మ పొందు కోసం తపించే జీవాత్మకు 'అహంకారం' లేదా 'సంకోచం' అనేవి అన్నదమ్ముల వంటి అడ్డంకులు. లోక నిందకు భయపడటం భక్తిలో ప్రారంభ దశ అయితే, ఆ నిందను దాటి స్వామిని చేరుకోవడమే అంతిమ లక్ష్యం.

---

చరణం 3:

కురులు దువ్వకురా - గుబ్బ లంటకురా, యే

మఱగు నైనా వచ్చి - మన్నించే గానీ

తిరువేంకటాద్రి - దేవుడవై కూడితివి

మరలి చెంచెతనై నీ - మగువ నైతి గానీ

తాత్పర్యము:

"నా జుట్టు సరిచేయకు, నన్ను తాకకు. ఏదైనా చాటున ఉంటే నీ ఇష్టప్రకారం మన్నించు (నాతో కూడు). నువ్వు తిరువేంకటాద్రి దేవుడివి, నన్ను ఇలా వచ్చి కూడావు. నిన్ను చూశాక నేను మళ్ళీ చెంచెతనై నీకు ప్రియురాలినై పోయాను."

విశేషాలు:

చివరి చరణంలో నాయకుడు సాక్షాత్తు శ్రీవేంకటేశ్వరుడని వెల్లడించారు. భక్తురాలు తనను తాను పూర్తిగా స్వామికి సమర్పించుకున్న 'శరణాగతి' ఇక్కడ కనిపిస్తుంది.

మధుర భక్తి అంతరార్థం:

జీవుడు ఎన్ని అడ్డంకులు చెప్పినా, చివరకు పరమాత్మ కౌగిలిలో (ఐక్యతలో) పరవశించిపోతాడు. వేంకటేశ్వరుని దివ్య సౌందర్యానికి ముగ్ధుడై, తన ఉనికిని మర్చిపోయి ఆయనలో లీనమవ్వడమే ఇందులోని పరమార్థం. 'మరలి చెంచెతనై' అనడం ద్వారా.. ఎన్ని జన్మలెత్తినా నీ దాసినై, నీ భక్తుడనై పుడతాను అనే అర్థం స్ఫురిస్తుంది.

 ధన్యవాదములు.