భగవంతుని తత్వం

 భగవంతుని తత్వం

(సి.హెచ్. ప్రతాప్)

విజ్ఞానశాస్త్రాన్ని అభ్యసించే ఓ విద్యార్థి “నాకు దేవునిపై నమ్మకం లేదు” అని చెప్పినప్పుడు, దానికి ప్రతిస్పందనగా “దేవుడు కూడా ఆ విషయాన్ని పట్టించుకోడు” అనడంలో ఒక సున్నితమైన, గాఢమైన ఆధ్యాత్మిక సత్యం దాగి ఉంది. లోతుగా పరిశీలిస్తే, చాలామంది నాస్తికులు తిరస్కరిస్తున్నది దైవత్వాన్ని కాదు; సమాజం, సంప్రదాయాలు లేదా కుటుంబం తమపై రుద్దిన అసంబద్ధమైన దేవుడి రూపాలను మాత్రమే. దేవుడంటే కఠినమైన యజమాని, తప్పులు లెక్కపెట్టే పోలీసు అధికారి, శిక్షలిచ్చే న్యాయమూర్తి అన్న భావన అజ్ఞానానికి నిదర్శనం. భగవంతుడు మనకు వెలుపల నిలబడి ఆదేశించే వ్యక్తి కాదు; మనలోనే నివసిస్తూ, మన ద్వారానే వ్యక్తమవుతున్న అనంత చైతన్యం.

దేవుడు మనల్ని సృష్టించి వదిలేసిన సృష్టికర్త మాత్రమే కాదు; ఆయనే మన రూపంలో అవతరించాడు. ఆదిమ స్థితిలో తన పరిపూర్ణత నుంచి ఈ భౌతిక జగత్తులోకి ప్రవేశించి, ప్రతి జీవిలోనూ వెలుగు, ఆనందం, అమరత్వం వైపు వికసిస్తూ ఉన్నాడు. భగవద్గీత ఈ పరమాత్మ సర్వవ్యాప్తిని స్పష్టంగా ఇలా ప్రకటిస్తుంది:

ఈశ్వరః సర్వభూతానాం హృద్దేశేఽర్జున తిష్ఠతి

భ్రామయన్సర్వభూతాని యంత్రారూఢాని మాయయా

అర్థం: ఈశ్వరుడు సమస్త ప్రాణుల హృదయాల్లో నివసిస్తూ, తన మాయాశక్తితో వారిని యంత్రాలపై ఉన్న బొమ్మల వలె నడిపిస్తున్నాడు. మన ఆలోచనలు, మన క్రియలు—అన్నీ ఆ పరమాత్మ వెలుగులోనే సాగుతాయి. అందువల్ల దేవుడిని ఎవ్వరూ అవమానించలేరు; ప్రశ్నించేవాడు, నమ్మేవాడు—ఇద్దరూ దైవత్వం యొక్క విభిన్న రూపాలే.

లోకంలో ‘నమ్మకం లేకపోవడం’ అనే స్థితి అసలు ఉండదు. దేవుణ్ని నమ్మని వ్యక్తి కూడా “దేవుడు లేడు” అనే భావనను గాఢంగా నమ్ముతూనే ఉంటాడు. అతనికి మానవత్వంపై గానీ, తన సామర్థ్యంపై గానీ అచంచలమైన విశ్వాసం ఉంటుంది. అడుగు ముందుకు వేయాలంటే భూమి కుంగిపోదన్న నమ్మకం కావాలి; ఒక అక్షరం రాసినా మరొకరు చదువుతారన్న విశ్వాసం ఉండాలి. విశ్వాసం మనిషి సహజ గుణం. ఆకాశం మీద నమ్మకం లేక కాళ్లకు పట్టుకుని నిద్రపోయే పక్షికైనా, తన కాళ్లపై తనకున్న విశ్వాసమే ఆధారం. విశ్వాసం పైనుంచి లభించే ఒక దివ్యమైన ఆసరా అని ఆధ్యాత్మికులు చెబుతారు.

మన గుణాలను బట్టి దేవుణ్ని అర్థం చేసుకునే విధానం మారుతుంది. బద్ధకంతో “అంతా ఆయనే చూసుకుంటాడు” అనడం తామసిక విశ్వాసం. అహంకారంతో కూడినది రాజసిక విశ్వాసం. ఉన్నత ఆదర్శాల కోసం తపించే విశ్వాసమే సాత్వికం. అయితే వీటన్నిటికంటే మిన్నయైనది ఆధ్యాత్మిక విశ్వాసం. విరిగిన బొమ్మను బాగు చేయమని ప్రార్థించిన చిన్నారి, అది బాగు కాకపోయినా “నేను బొమ్మలతో ఆడుకునే వయస్సు దాటేశానని దేవుడు నాకు చెప్పాడు” అని చెప్పడంలో పరిపక్వ ఆధ్యాత్మికత దర్శనమిస్తుంది. ప్రతి పరిస్థితిలోనూ దైవసంకల్పాన్ని చూడగలగడమే నిజమైన బలం.

తైత్తీరీయోపనిషత్తు భగవంతుని అంతర్యామిత్వాన్ని ఇలా వివరిస్తుంది:

సోఽకామయత బహు స్యాం ప్రజాయేయేతి

స తపోఽతప్యత స తపస్తప్త్వా

ఇదꣳ సర్వమసృజత యదిదం కిం చ

తత్సృష్ట్వా తదేవానుప్రావిశత్

అర్థం: ఆ పరమాత్మ తాను అనేక రూపాలుగా వ్యక్తమవ్వాలనుకుని ఈ సమస్త జగత్తును సృష్టించి, తిరిగి దానిలోనే తాను ప్రవేశించాడు. అంటే మనమందరం మనలోని దైవత్వాన్ని మరచిపోయిన దేవుళ్లమే. ఆ అంతర్ముఖ శక్తిని గుర్తించి, లౌకిక విషయాలపై పెట్టిన విశ్వాసాన్ని అనంత పరమాత్మ వైపు మళ్లించినప్పుడు జీవితం పరిపూర్ణమవుతుంది.

భగవంతుడు మనపై నవ్వుకోవడం కాదు, పగ పట్టడమూ కాదు; మన వైఫల్యాల ద్వారానే మనల్ని జ్ఞానమార్గం వైపు నడిపిస్తూ, తన అచంచల ప్రేమతో ఎల్లప్పుడూ మన వెంటే ఉంటాడు.

***