మళ్ళీ తిరిగొచ్చిన వసంతం

మళ్ళీ తిరిగొచ్చిన వసంతం

సి.హెచ్.ప్రతాప్

నగరంలోని రణగొణ ధ్వనుల మధ్య ప్రశాంతతకు నిలయంలా ఉండే ఒక క్లినిక్‌లో డాక్టర్ వినయ్ అనే మానసిక శాస్త్రవేత్త ఉండేవారు. ఆయన కేవలం వైద్యుడు మాత్రమే కాదు, విడిపోతున్న మనసులను కలిపే ఒక గొప్ప సంధానకర్త.ఆధునిక జీవనశైలిలో మనుషుల మధ్య భౌతిక దూరం తగ్గుతున్నా, మనసుల మధ్య అగాధాలు పెరుగుతున్నాయి. ఎటు చూసినా పోటీ, పని ఒత్తిడి, సామాజిక మాధ్యమాల ప్రభావంతో మనుషులు తమ ఆత్మీయులకే సమయం ఇవ్వలేకపోతున్నారు. ముఖ్యంగా మహానగరాల్లో యాంత్రికమైన జీవనం గడుపుతున్న దంపతులు చిన్న చిన్న విభేదాలను పరిష్కరించుకోలేక, అహంతో బంధాలను తెంచుకుంటున్నారు. ఇటువంటి సున్నితమైన సమయంలో, విచ్ఛిన్నమవుతున్న కుటుంబాలను కాపాడటానికి ఒక ఆశ కిరణంలా డాక్టర్ వినయ్ తన సేవలందిస్తున్నారు. ఆయన క్లినిక్ కేవలం మందులు ఇచ్చే చోటు కాదు, అది మనిషిలోని అంతరాత్మను మేల్కొలిపే ఒక చైతన్య కేంద్రం.

ఆయన దగ్గరకు ఒకరోజు కార్తీక్, స్నేహ అనే దంపతులు వచ్చారు. కార్తీక్ ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ సంస్థలో ఉన్నత పదవిలో పని చేస్తూ నిరంతరం పని ఒత్తిడిలో ఉండగా, స్నేహ ఒక కళాశాలలో ప్రాధ్యాపకురాలిగా తన బాధ్యతలను నిర్వహిస్తోంది. వివాహమైన కొత్తలో ఒకరి ఇష్టాలను మరొకరు గౌరవిస్తూ, చిన్న చిన్న విషయాలలో కూడా ఆనందాన్ని వెతుక్కునే వారు.

కానీ కాలక్రమేణా కెరీర్ పరుగు పందెంలో పడి, ఒకరి కోసం ఒకరు కేటాయించుకునే సమయం తగ్గిపోయింది. ఈ క్రమంలో జరిగిన కొన్ని సంఘటనలు వారి మధ్య అగాధాన్ని పెంచాయి.

గత ఏడాది స్నేహ పుట్టినరోజున కార్తీక్ ఆఫీసు మీటింగ్ కారణంగా ఆలస్యంగా రావడమే కాకుండా, కనీసం క్షమాపణ కూడా కోరలేదు. "నీ ఉద్యోగం కంటే నీకు ఇంకేదీ ముఖ్యం కాదు" అని స్నేహ నిలదీస్తే, "నేను కష్టపడేది మన భవిష్యత్తు కోసమే, నీకు అది అర్థం కాదు" అని కార్తీక్ విసుక్కున్నాడు.

ఆ చిన్న మాట కాస్తా పెను వివాదంగా మారింది. ఒకసారి స్నేహకు పదోన్నతి వచ్చినప్పుడు కార్తీక్ ఉత్సాహం చూపించకపోగా, "ఇప్పుడు నీకు బాధ్యతలు పెరిగి ఇంటిని ఇంకా నిర్లక్ష్యం చేస్తావు" అని విమర్శించాడు. దీనితో స్నేహలో అసహనం పెరిగింది. "నీ విజయాలను నేను ఎప్పుడూ గౌరవించాను, కానీ నువ్వు నా ఎదుగుదలను ఓర్చుకోలేకపోతున్నావు" అని ఆమె గట్టిగా వాదించింది. ఇలాంటి అర్థం లేని తర్కాలు, ఒకరిని ఒకరు తక్కువ చేసి మాట్లాడుకోవడం వారి మధ్య దూరాన్ని పెంచాయి.

వారి మాటల్లో ప్రేమ మాయమై, కేవలం పరస్పర ఆరోపణలు మాత్రమే మిగిలాయి. "మనం ఒకే ఇంట్లో ఉన్నా రెండు వేర్వేరు ద్వీపాల్లా బతుకుతున్నాం" అన్న స్నేహ మాటలకు కార్తీక్ మౌనమే సమాధానమైంది. ఒకప్పుడు ఎంతో అన్యోన్యంగా ఉన్న ఆ ఇద్దరి మధ్య ఇప్పుడు మాటల యుద్ధం, మౌన పోరాటాలు తప్ప మరేమీ మిగలలేదు.

ఇంటి వాతావరణం నిత్యం అశాంతితో నిండిపోవడంతో, తమ బంధానికి ముగింపు పలకడమే సరైన మార్గమని నిర్ణయించుకుని, విడాకుల దరఖాస్తుకు ముందు చివరిసారిగా డాక్టర్ వినయ్‌ను కలవడానికి వచ్చారు. వారి కళ్లలో ఆశ చావలేదు కానీ, మనసులో గెలుపు కంటే పంతమే ఎక్కువగా కనిపిస్తోంది.

 డాక్టర్ వినయ్ వారి పరిస్థితిని గమనించి, ఒక చిన్న మట్టి కుండను వారి ముందు ఉంచారు. "ఈ కుండను చూడండి, ఇందులో ఎన్నో బీటలు ఉన్నాయి. కానీ దీని ప్రత్యేకత ఏమిటో తెలుసా?" అని అడిగారు. వారు అయోమయంగా చూస్తుండగా, ఆయన ఆ కుండ లోపల ఒక చిన్న దీపాన్ని వెలిగించారు. ఆ కుండకున్న పగుళ్ల గుండా కాంతి బయటకు వచ్చి గదిని అందంగా మార్చింది. వినయ్ నెమ్మదిగా మాట్లాడుతూ, "మనుషులూ అంతే. మనందరిలోనూ లోపాలు, పగుళ్లు ఉంటాయి. కానీ ఆ లోపాలను చూసి అసహ్యించుకుంటే బంధం ముక్కలవుతుంది. అదే ఆ పగుళ్ల గుండా అవతలి వారిలోని మంచిని, ప్రేమని చూడగలిగితే జీవితం ప్రకాశిస్తుంది" అని చెప్పారు.

కార్తీక్ వైపు చూస్తూ ఆయన ఇలా అన్నారు, "సమస్య నీ భాగస్వామిలో లేదు, నువ్వు చూసే కోణంలో ఉంది. అహంకారం అనే తెరను తొలగిస్తే, నీకు స్నేహ పడ్డ ఆరాటం కనిపిస్తుంది. అలాగే స్నేహ, నువ్వు కార్తీక్ వైఫల్యాలను కాకుండా అతని ప్రయత్నాలను గమనించు. బంధం అంటే ఒకరిని ఒకరు మార్చుకోవడం కాదు, ఒకరినొకరు ఉన్నది ఉన్నట్లుగా స్వీకరించడం. నది సముద్రంలో కలిసేటప్పుడు తన ఉనికిని కోల్పోదు, మరింత విస్తరిస్తుంది. మీ వివాహ బంధం కూడా అలాంటి విస్తరణే కావాలి."

ఆయన బోధనలు వారి హృదయాలను తాకాయి. తప్పు ఎక్కడ జరుగుతుందో వారికి అర్థమైంది. వినయ్ వారిద్దరి చేతులను కలిపి, "క్షమించడం అంటే ఓడిపోవడం కాదు, ప్రేమని గెలిపించడం. మట్టిని ప్రేమిస్తేనే మొక్క ఎదుగుతుంది, మనసుని ప్రేమిస్తేనే మనిషి ఎదుగుతాడు" అని వివరించారు. స్నేహ కళ్లలో పశ్చాత్తాపం కనిపించింది. కార్తీక్ తన తప్పును తెలుసుకుని స్నేహను హత్తుకున్నాడు.

చివరగా కార్తీక్ డాక్టర్ వినయ్ వైపు తిరిగి నిశ్చయంగా ఇలా అన్నాడు, "డాక్టర్, ఇన్నాళ్లూ నేను కేవలం నా స్వార్థాన్ని, నా అభిప్రాయాలనే చూసుకున్నాను. కానీ బంధం అంటే ఇద్దరి ఆశలు, ఆశయాల కలయిక అని మీరు మాకు గుర్తు చేశారు. పగుళ్లు ఉన్న కుండ కూడా వెలుగును పంచగలదని, మాలోని లోపాలను స్వీకరిస్తూనే మేము కలిసి నడవగలమని ఇప్పుడు నమ్ముతున్నాను. ప్రేమ అనేది మాటల్లో కాదు, ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడంలోనే ఉందని గ్రహించాను. ఈ కొత్త ప్రయాణానికి మీ మాటలే మాకు ప్రాణం పోశాయి."  

  డాక్టర్ వినయ్ వద్ద జరిగిన ఆత్మీయ సంభాషణ తర్వాత, కార్తీక్ మరియు స్నేహ తమ తప్పులను తెలుసుకుని ఒకరినొకరు క్షమించుకున్నారు. వారి పునరుద్ధరించబడిన బంధంలో సమయం యొక్క ప్రాముఖ్యతను గుర్తించి, తమ దైనందిన జీవనశైలిని పూర్తిగా మార్చుకున్నారు. 

కార్తీక్ తన కార్యాలయ పని వేళలను క్రమబద్ధీకరించుకుని, వారాంతాల్లో ల్యాప్‌టాప్‌కు దూరంగా ఉండాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. స్నేహ కూడా తన కళాశాల బాధ్యతలను పని వేళల్లోనే పూర్తి చేస్తూ, సాయంత్రం వేళల్లో కార్తీక్‌తో కలిసి గడపడానికి ప్రాధాన్యతనిచ్చింది. ప్రతిరోజూ రాత్రి భోజనం తర్వాత ఫోన్లను పక్కన పెట్టి, ఆ రోజు జరిగిన విశేషాలను పంచుకోవడం వారిద్దరికీ ఒక అలవాటుగా మారింది. 

ఒకరి విజయాలను మరొకరు మనస్ఫూర్తిగా అభినందించుకోవడం, చిన్నపాటి మనస్పర్థలు వచ్చినా వెంటనే మాట్లాడుకుని పరిష్కరించుకోవడం ప్రారంభించారు. వారు కేవలం ఒకే ఇంట్లో నివసించడం కాకుండా, ఒకరి భావాలను మరొకరు గౌరవిస్తూ భావోద్వేగాల మధ్య ఉన్న దూరాన్ని తగ్గించుకున్నారు. 

పాత జ్ఞాపకాలలోని చేదును వదిలేసి, వర్తమానంలో ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటూ కొత్త ఆశలతో తమ జీవిత ప్రయాణాన్ని మళ్ళీ మొదలుపెట్టారు. ప్రేమ అనేది కేవలం మాటల్లో కాకుండా, ఒకరి కోసం ఒకరు కేటాయించే సమయంలోనే ఉంటుందని వారు నిరూపించారు. ఇప్పుడు వారి ఇల్లు నిరంతర కలహాల వేదిక కాకుండా, అనురాగంతో నిండిన నందనవనంగా మారింది.