మనసులు కలిసిన శుభవేళ

మనసులు కలిసిన శుభవేళ

సి.హెచ్.ప్రతాప్

 

రాహుల్ మరియు సుప్రియల వివాహం జరిగి మూడు సంవత్సరాలు పూర్తయింది. ఇద్దరూ ఉన్నత విద్యావంతులు, నగరంలోని ప్రముఖ సంస్థలలో బాధ్యతాయుతమైన ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు. వివాహమైన కొత్తలో వారి జీవితం ఒక అందమైన కావ్యంలా సాగింది. ఒకరి ఇష్టాయిష్టాలను మరొకరు గౌరవించుకుంటూ, వీలు చిక్కినప్పుడల్లా విహారయాత్రలకు వెళ్తూ ఎంతో సంతోషంగా ఉండేవారు. కానీ కాలక్రమేణా ఆ మధురానుభూతుల స్థానంలో చిన్నపాటి విభేదాలు చోటుచేసుకోవడం మొదలైంది. ఉదయం నిద్రలేవడం దగ్గరి నుండి రాత్రి పడుకునే వరకు ప్రతి విషయంలోనూ తగాదాలు నిత్యకృత్యమయ్యాయి. వంట గదిలో సాయం చేయడం, ఇంటి ఖర్చుల నిర్వహణ, సెలవు దినాల్లో ఎక్కడికి వెళ్లాలనే విషయాలపై వారి మధ్య వాదోపవాదాలు పెరిగిపోయాయి. పని ఒత్తిడి కారణంగా ఇద్దరూ అలసిపోయి ఇంటికి రావడం వల్ల ఓపిక నశించి, చిన్నపాటి అసహనం కూడా పెద్ద గొడవలకు దారితీసేది. ఒకప్పుడు గంటల తరబడి ముచ్చటించుకునే ఆ దంపతులు, ఇప్పుడు కేవలం అవసరమైన మాటలకే పరిమితమయ్యారు. ఒకరి అభిప్రాయాన్ని మరొకరు గౌరవించడం కంటే, తమ వాదనే సరైనదని నిరూపించుకోవాలనే పట్టుదల వారిలో పెరిగింది. పడకగదిలో పంచుకునే ఆనందం కంటే, పరస్పర విమర్శలు చేసుకోవడమే ఎక్కువైపోయింది. అన్యోన్యంగా ఉండాల్సిన ఆ దాంపత్య బంధంలో అపార్థాలు అనేవి ఒక విషవృక్షంలా విస్తరిస్తూ, వారి మధ్య ఉన్న మధురమైన అనుబంధాన్ని క్రమక్రమంగా హరించివేస్తున్నాయి. మనసు విప్పి మాట్లాడుకునే సమయం లేకపోవడం, ఒకరినొకరు తక్కువ చేసి చూడటం వంటి కారణాలు వారి మధ్య దూరాన్ని మరింత పెంచాయి.

సుప్రియ మనసులో ఒక రకమైన అసంతృప్తి మొదలైంది. రాహుల్ తన భావాలను అస్సలు పట్టించుకోవడం లేదని, తను ఎంత కష్టపడి ఇల్లు సదురుతున్నా అతనికి కనీస గుర్తింపు లేదని ఆమె బాధపడేది. మరోవైపు రాహుల్ ఆవేదన వేరుగా ఉండేది. ఆఫీసులో ఒత్తిడిని భరించి ఇంటికి వస్తే, సుప్రియ చిన్న చిన్న విషయాలకే గొడవ పడుతోందని, తను ఏమి చేసినా ఆమెకు తృప్తి కలగడం లేదని అతను భావించేవాడు. మాట మాట పెరిగి అపార్థాలు కొండంతలయ్యాయి. ఒకే ఇంట్లో, ఒకే మంచంపై ఉన్నా వారి మధ్య ఒక అదృశ్యమైన నిశ్శబ్ద గోడ పెరిగిపోయింది. ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోవడమే కష్టంగా మారింది. ఆమె పడుతున్న శ్రమను రాహుల్ కేవలం బాధ్యతగా మాత్రమే చూడటం ఆమెను మరింత కృంగదీసింది. తన మనసులోని మాటలను పంచుకోవాలని ప్రయత్నించినప్పుడల్లా రాహుల్ వాటిని సాకులుగా కొట్టిపారేయడం ఆమెలో నిరాశను నింపింది. అటు రాహుల్ సైతం తన వృత్తిపరమైన సవాళ్లను అర్థం చేసుకునే సహనం సుప్రియకు లేదని, ఆమె కేవలం తన సమస్యలనే పెద్దవిగా చూస్తోందని లోలోపల మధనపడేవాడు. ఇద్దరి మధ్య పెరిగిన ఈ కమ్యూనికేషన్ గ్యాప్ వల్ల చిన్నపాటి అభిప్రాయభేదాలు కూడా తీవ్రమైన మానసిక సంఘర్షణకు దారితీశాయి. ఒకరినొకరు ఓదార్చుకోవాల్సిన సమయంలోనే పరస్పరం విమర్శించుకోవడం వల్ల వారి మధ్య ఉన్న ఆత్మీయత ఆవిరైపోయింది. ప్రతిరోజూ ఏదో ఒక కారణంతో మొదలయ్యే వాదోపవాదాలు వారి మధ్య ఉన్న ప్రేమని మరుగున పడేసి, కేవలం అహంకారాల పోరాటంగా మిగిలిపోయింది.

ఒక శనివారం సాయంత్రం, బయటకు వెళ్లే విషయంలో మొదలైన చిన్న చర్చ పెద్ద వివాదంగా మారింది. సుప్రియ ఆవేశంతో, "నువ్వు ఎప్పుడూ నన్ను అర్థం చేసుకోవు, నీకు నీ పనే ముఖ్యం" అని కన్నీళ్లతో అరిచింది. దానికి రాహుల్ అంతే కోపంతో, "అసలు నేనే తప్పు చేస్తున్నానా? నీకు కావాల్సింది ఏమిటో నీకైనా తెలుసా?" అని గట్టిగా సమాధానం ఇచ్చాడు. ఆ రాత్రి వారిద్దరి మధ్య మాటలు పూర్తిగా ఆగిపోయాయి. రాహుల్ హాలులోని సోఫాపై పడుకుంటే, సుప్రియ గదిలో తలుపు వేసుకుని ఏడుస్తూ నిద్రపోయింది. ఆ ఇల్లు నిశ్శబ్దంతో నిండిపోయింది. ఆ క్షణంలో వారిద్దరి మధ్య ఉన్న అనురాగం కంటే ఆవేశమే పైచేయి సాధించింది. తమ మధ్య ఉన్న ప్రేమను గుర్తుచేసుకోవడం కంటే, ఎదుటివారి లోపాలను ఎత్తి చూపడమే లక్ష్యంగా ఆ వాదన సాగింది. సుప్రియ తన మనసులోని వేదనను వ్యక్తపరచాలని ప్రయత్నిస్తే, రాహుల్ దానిని తన వ్యక్తిత్వంపై దాడిగా భావించి ప్రతిఘటించాడు. బయట ప్రపంచం నిశ్చలంగా ఉన్నా, వారి మనసులలో మాత్రం అలజడి రేగుతూనే ఉంది. కన్నీళ్లు ఆరని కళ్ళతో సుప్రియ, అసహనంతో రగిలిపోతున్న రాహుల్ ఒకరికొకరు శత్రువులలా మారిపోయారు. పంచుకోవాల్సిన సంతోషాలు ఆ రాత్రి అపార్థాల సుడిగుండంలో కలిసిపోయాయి. ఆ ఇంట్లోని గోడలు కూడా వారి మధ్య పెరిగిన ఈ అగాధాన్ని చూసి మూగబోయినట్లు అనిపించాయి. ఏ చిన్న మాట అయినా ఆ నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలు కొడుతుందేమో అన్నట్లుగా గాలి కూడా ఆగిపోయినట్లు తోచింది. తమ వైవాహిక జీవితం ఇలాంటి క్లిష్ట పరిస్థితుల్లోకి చేరుతుందని వారు ఎప్పుడూ ఊహించలేదు.

ఈ పరిణామాలన్నింటినీ వారి పక్కింటిలో ఉండే శ్యామ్ గారు గమనిస్తూనే ఉన్నారు. ఆయన రాహుల్ తండ్రికి ప్రాణమిత్రుడు, జీవితంలో ఎన్నో ఎత్తుపల్లాలను చూసిన అనుభవశాలి. మరుసటి రోజు ఆదివారం ఉదయం ఆయన ఆ దంపతులిద్దరినీ తన ఇంటికి రమ్మని ఆహ్వానించారు. ఇద్దరికీ వేడి వేడి టీ ఇచ్చి, పక్కన కూర్చోబెట్టుకుని ప్రశాంతంగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. "మీ ఇద్దరి మధ్య గొడవలు జరుగుతున్నాయంటే దానర్థం మీలో ప్రేమ లేదని కాదు. మీకు ఒకరిపై ఒకరికి విపరీతమైన ప్రేమ ఉంది కాబట్టే ఆశలు, ఆ ఆశల నుండి కోపాలు పుడుతున్నాయి. మీ సమస్య ప్రేమలో లేదు, మీరు మాట్లాడుకునే విధానంలో ఉంది" అని సున్నితంగా చెప్పారు. వారి ముఖాల్లోని నిరాశను చూసి ఆయన మనసు చలించింది. ఒకరిపై ఒకరికి ఉన్న ఫిర్యాదులను పక్కన పెట్టి, ఎదుటివారి కోణంలో ఆలోచించమని ఆయన హితవు పలికారు. అపార్థాలు అనేవి గోడల వంటివని, అవి పెరిగే కొద్దీ మనుషుల మధ్య దూరం పెరుగుతుందని వివరించారు. ఈ వయస్సులో వచ్చే చిన్నపాటి అహంకారాలు జీవితాంతం పశ్చాత్తాపానికి గురిచేస్తాయని హెచ్చరిస్తూ, వైవాహిక బంధాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి కావలసిన ఓర్పు మరియు నేర్పు గురించి ఎంతో హృద్యంగా వివరించారు. ఒకరి మాటను మరొకరు అర్థం చేసుకోకుండా కేవలం సమాధానం చెప్పడం కోసమే వినడం వల్ల కలిగే అనర్థాలను ఆయన సోదాహరణంగా వివరించారు. వారిలో ఉన్న కోపాన్ని తగ్గించి, ఒకరి విలువ మరొకరికి తెలిసేలా ఆయన చేసిన ఆ సంభాషణ వారి మనసులను కదిలించింది. అనుబంధాలను ఎలా కాపాడుకోవాలో తన జీవిత అనుభవాల ద్వారా శ్యామ్ గారు వారికి స్పష్టంగా వివరించారు.

ఆయన వారికి ఒక చిన్న ఉదాహరణ చెప్పారు. "ఒక పడవ ప్రయాణించాలంటే రెండు ఈతకర్రలు సమానంగా పనిచేయాలి. ఒకరు ముందుకు లాగుతూ, మరొకరు వెనక్కి నెడితే ఆ పడవ గమ్యం చేరదు సరే కదా, ఉన్నచోటే గుండ్రంగా తిరుగుతుంది. మీ జీవితం కూడా అంతే. మీలో ఎవరు గెలవాలి? భర్త గెలవాలా లేక భార్య గెలవాలా?" అని ప్రశ్నించారు. ఇద్దరూ సమాధానం చెప్పలేక తలవంచుకున్నారు. శ్యామ్ గారు నవ్వి, "మీ ఇద్దరిలో ఎవరు గెలిచినా ఓడిపోయేది మాత్రం మీ బంధమే. ఎవరు సరైనవారో నిరూపించడం కాదు ముఖ్యం, ఎవరు ఎలా అర్థం చేసుకోవాలో తెలుసుకోవడమే ముఖ్యం" అని హితవు పలికారు. సంసారం అనే ప్రయాణంలో అహానికి తావు ఉండకూడదని, ఒకరి లోపాలను మరొకరు భర్తీ చేసుకున్నప్పుడే ఆ బంధం పరిపూర్ణమవుతుందని ఆయన వివరించారు. గెలుపోటముల కోసం ప్రాకులాడే ఆట కాదు ఇది, ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటూ జీవితాంతం సాగించాల్సిన సుదీర్ఘ యాత్ర అని హితబోధ చేశారు. చిన్నపాటి పొరపాట్లను భూతద్దంలో చూస్తూ కాలం గడపడం కంటే, ఒకరికొకరు ఇచ్చే చిన్నపాటి గౌరవం ఎంతో గొప్ప మార్పును తెస్తుందని చెప్పారు. మనుషుల మధ్య అగాధాలు పెరగడానికి కారణం మాటలు తక్కువై అపార్థాలు ఎక్కువ కావడమేనని గుర్తుచేశారు. ఈ మాటలు వింటున్న రాహుల్, సుప్రియలకు తమ పొరపాట్లు ఒక్కొక్కటిగా గుర్తుకువచ్చాయి. ఒకరిని ఒకరు కించపరచుకోవడం వల్ల తాము ఎంత విలువైన సమయాన్ని వృధా చేస్తున్నామో వారికి అర్థమైంది. శ్యామ్ గారి అనుభవ పాఠాలు వారిలో కొత్త ఆలోచనలను రేకెత్తించాయి. తమ మధ్య ఉన్న ప్రేమని మళ్ళీ చిగురింపజేసుకోవాలనే తపన వారి కళ్లలో స్పష్టంగా కనిపించింది. ఆ క్షణంలో వారిద్దరి మనసుల్లోని మొండితనం కరిగిపోయి, ఒకరికొకరు అవసరమనే భావన బలంగా నాటుకుంది.

ఆయన వారికి ఒక చిట్కా చెప్పారు. ప్రతిరోజూ రాత్రి పది నిమిషాల పాటు ఒకరినొకరు అడ్డుకోకుండా వినాలి. విమర్శలు చేయకూడదు, కేవలం వినాలి. రాహుల్ తన ఆఫీసు ఇబ్బందులు చెబితే సుప్రియ వినాలి, సుప్రియ తన ఒంటరితనాన్ని చెబితే రాహుల్ వినాలి. మొదటి రోజు ఆ ప్రయత్నం కొంచెం వింతగా అనిపించినా, క్రమంగా వారు ఒకరి అంతరంగాన్ని మరొకరు అర్థం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టారు. రాహుల్ పడుతున్న శ్రమను సుప్రియ గుర్తించింది, సుప్రియ కోరుకుంటున్న చిన్న చిన్న సంతోషాలను రాహుల్ తెలుసుకున్నాడు. తప్పు ఎవరిదైనా "క్షమించు" అని చెప్పడంలో మొహమాటం పడకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు.

నెల రోజుల తర్వాత ఆ జంట మళ్లీ శ్యామ్ గారి ఇంటికి వెళ్లారు. ఈసారి వారి ముఖాల్లో చిరునవ్వు, కళ్లలో ఒకరిపై ఒకరికి ఉన్న నమ్మకం కనిపించాయి. సుప్రియ నవ్వుతూ, "అంకుల్, మేము ఒకరినొకరు మార్చడానికి ప్రయత్నించడం మానేశాం, బదులుగా ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడం నేర్చుకున్నాం" అని చెప్పింది. రాహుల్ ఆమె చేతిని నొక్కుతూ తల ఊపాడు. దాంపత్యంలో చిన్నపాటి అలజడులు సహజం, కానీ వాటిని అపార్థాల సుడిగుండాలుగా మార్చుకోకూడదు. ప్రేమతో కూడిన సంభాషణ, సహనంతో కూడిన వినికిడి మాత్రమే ఏ బంధాన్నైనా చిరకాలం నిలబెడతాయి. ఒకరి లోపాలను ఎత్తి చూపడం కంటే, ఒకరి బలాలు ఒకరు గుర్తించడం వల్ల వారి మధ్య ఆత్మీయత రెట్టింపయ్యింది. గతంలో జరిగిన పొరపాట్లను మర్చిపోయి, వర్తమానంలో ఒకరికొకరు తోడుగా ఉండటమే నిజమైన సుఖమని వారు గ్రహించారు. ఆఫీసు ఒత్తిడి ఉన్నప్పటికీ, ఇంటికి రాగానే ఆ సమస్యలను పక్కన పెట్టి ఒకరి కోసం ఒకరు సమయం కేటాయించడం అలవాటు చేసుకున్నారు. ఇద్దరి మధ్య పెరిగిన ఈ అవగాహన వారి ఇంటి వాతావరణాన్ని ప్రశాంతంగా మార్చింది. ఒక చిన్న మాట లేదా ఒక చిన్న సహాయం కూడా బంధాన్ని ఎంతగా బలపరుస్తాయో వారికి అర్థమైంది. అహంకారాన్ని వీడి అనురాగంతో మలిచిన ఈ కొత్త ప్రయాణం వారి జీవితంలో సరికొత్త కాంతిని నింపింది. శ్యామ్ గారి హితబోధ కేవలం సలహాగా మిగిలిపోకుండా, వారి జీవితాల్లో ఒక గొప్ప మార్పుకు నాంది పలికింది. ఇప్పుడు వారి మధ్య ఉన్నది కేవలం ఆకర్షణ మాత్రమే కాదు, ఒకరి ఆత్మను మరొకరు గౌరవించే పరిణతి చెందిన ప్రేమ. ఈ మార్పు చూసి శ్యామ్ గారు కూడా ఎంతో తృప్తి చెందారు.

శ్యామ్ గారికి కృతజ్ఞతలు తెలిపి బయటకు వస్తూ రాహుల్ ఇలా అన్నాడు, "సుప్రియా, మన మధ్య ఎన్ని గొడవలు వచ్చినా సరే, మనం మనసు విప్పి మాట్లాడుకోవడం మాత్రం ఎప్పుడూ ఆపకూడదు. ఎందుకంటే, మాట్లాడటం ఆగిపోయిన చోట ప్రేమే కాదు, ప్రాణం కూడా ఊపిరాడక ఇబ్బంది పడుతుంది. నీ మనసు నాలో ఉన్నంత వరకు, నా మాట నీకు తోడుగా ఉన్నంత వరకు మన మధ్య ఏ గోడలు ఉండవు. ఈ చిన్నపాటి అపార్థాల వల్ల మనం ఎంతటి విలువైన సమయాన్ని వృధా చేసుకున్నామో ఇప్పుడు నాకు అర్థమవుతోంది. మనమిద్దరం ఒకరికొకరు ప్రతిబింబాలం కావాలి కానీ, ఒకరినొకరు శాసించే వ్యక్తులం కాకూడదు. ఇకపై మన ఇంట్లో మౌనం కేవలం ప్రశాంతత కోసమే ఉండాలి తప్ప, ఒకరిపై ఒకరికి ఉన్న కోపం వల్ల రాకూడదు. నీ కళ్లలో నీరు చూసినప్పుడు నాలో కలిగే బాధ కంటే, నా అహంకారం నాకు పెద్దదిగా అనిపించడం నేను చేసిన అతిపెద్ద తప్పు. ప్రతి చిన్న విషయాన్ని చర్చించుకుందాం, ఒకరి ఇష్టాయిష్టాలను గౌరవించుకుందాం. మన బంధం ఒక గట్టి పునాదిపై నిర్మించబడాలి అంటే అది కేవలం పరస్పర విశ్వాసం మరియు సంభాషణ ద్వారానే సాధ్యం. మనం కలిసి నడిచే ఈ ప్రయాణంలో ఎదురయ్యే ముళ్ళను ప్రేమతో తొలగించుకుందాం. సుప్రియా, నీవే నా ప్రపంచం మరియు నీ సంతోషమే నా గమ్యం అని నేను ఈ క్షణం నుండి మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకుంటున్నాను. మన మధ్య ఉన్న ఈ కొత్త వెలుగు మన జీవితాంతం ఇలాగే ప్రకాశించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.

***