ఓ. చేరని లేఖ…
కళ్ళే వేంకటేశ్వర శాస్త్రి బెంగళూరు
చాలా రోజులుగా నీకు రాయాలని ఉంది
కానీ మాటలు ఎప్పుడూ నీ దగ్గరకు చేరలేక
నా మనసులోనే ముడుచుకుని పోతున్నాయి…
నువ్వు తెలిసీ తెలియనట్టుగా నవ్విన ప్రతి
క్షణం
నా జీవితంలో ఓ పండుగలా మారింది
నీ ఒక్క చూపుకి
నా రోజంతా అర్ధం దొరికేది…
నీతో మాట్లాడాలని ఎంత అనుకున్నానో
అంతే భయపడ్డాను కూడా—
ఎందుకంటే…
నా మాటల కంటే నా నిశ్శబ్దమే
నీకు దగ్గరగా ఉంటుందని అనిపించింది…
నువ్వు ఎప్పుడూ అడగలేదు
“నువ్వు నన్ను ఇష్టపడుతున్నావా?” అని
నేను ఎప్పుడూ చెప్పలేకపోయాను
“అవును… నువ్వే నా ప్రపంచం” అని…
నీకు ఇది ఒక సాధారణ పరిచయం మాత్రమే
కానీ నాకు—
అది ఓ నిశ్శబ్ద ప్రేమ కథ
ఎవరూ వినని… ఎప్పుడూ పూర్తికాని…
నీ నవ్వులో నేను ఊరట కనుగొన్నాను
నీ దూరంలో నేను నన్నే కోల్పోయాను
ఇది ప్రేమా? లేక అలవాటా? అని అనుకున్నాను
కానీ చివరికి తెలిసింది—
ఇది నిన్ను వదిలేయలేని నా మనసు…
నీకు తెలియని నా బాధ
నీకు అవసరం లేని నా భావనలు
నీకు చేరని ఈ లేఖలోనే
ఎప్పటికీ నిలిచిపోతాయి…
నువ్వు ఎప్పుడైనా చదివితే—
నన్ను గుర్తుపెట్టుకోకపోయినా పర్వాలేదు
కానీ ఒకసారి మాత్రం ఆలోచించు…
ఎవరో ఒకరు
నీ కోసం మౌనంగా ప్రేమించారని…
ఇక నేను నేర్చుకుంటున్నాను—
నిన్ను మర్చిపోవడం కాదు…
నిన్ను గుర్తుచేసుకుంటూనే
నా మనసును మళ్లీ నన్ను ప్రేమించమని
ఒప్పించడం…
ఈ లేఖ…
నీకు చేరకపోయినా…
నా ప్రేమకి ఇది చివరి చిరునామా…
— నీకు ఎప్పుడూ చెప్పని
నా ప్రేమ
***
No comments:
Post a Comment